به می لعل بهشتی میساز

یا حی و یا قیوم

هر چه میگذرد انگار دار و ندار هستی بیشتر انسانها را به خودشناسی سوق میدهد.

"از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود

به کجا میروم آخر ننمایی وطنم"

و چه زیبا کسانی که ماهها و سالها مغازله میکنند و جز او به هیچ نمی اندیشند:

" آمده​ام که سر نهم عشق تو را به سر برم

ور تو بگوییم که نی نی شکنم شکر برم " ۱

و کلامی با ما میگوید:

" وقت سحر است ای طرفه پسر

                                                 پرباده لعل کن بلورین ساغر

کاین یکدم عاریت در این کنج فنا

                                                بسیار بجویی و نیابی دیگر" ۲

گرچه دنیایی بدینسان پیچیده ، شفاف نمینماید و شاید به پاسخ ها نرسی و گم شوی در این تعاریف

 حقیقی و حقوقی بهشت و برزخ و دوزخ که آیا اینست نتیجه دستان به سوی افق فرداها بالا رفته که:

" ای دل تو به اسرار معما نرسی

                                           در نکته     زیرکان     دانا         نرسی

اینجا به می لعل بهشتی میساز

                                          کانجا که بهشت است رسی یا نرسی" ۲

مساله بودن یا نبودن نیست مساله رفتن است و رهرو ماندن.

بهناز-KL

۱.مولوی

۲.خیام